پنج تفاوت هنر رزمی با ورزش رزمی

در جوامع امروزی جمع کثیری به تماشای مبارزه و تکنیک های ناب رزمی علاقه دارند و دنبال جدید ترین اطلاعات مربوط به آن حوزه که طرفدار اش هستند می گردند اما هنگامی که از آنها راجب تفاوت میان ” هنر رزمی ” با ” ورزش رزمی ” پرسیده می شود از تمیز قرار دادن این دو با هم عاجز می گردند.

البته ممکن است ترکیب هنر رزمی و ورزش رزمی در بازی های المپیک یا قاره ای این گمان را به وجود بیاورد که اینها یکی هستند. آیا واقعاً هنر مثل ورزش نوعی بازی است؟ بازی که دیگران از آن لذت ببرند؟

در این پست سعی می شود بصورت کوتاه 5 تفاوت هنر رزمی با ورزش رزمی بیان کردد تا اشتباه مذکور مرتفع شود .

 

راهبان شائولین

1 – منشع پیدایش و اصالت

طبق مبنایی که اهل فن ارائه دادند ورزش های سنتی و اصیل آسیا مثل جوجیتسو و گونگ فو هنر رزمی دانسته شده و سبک های رزمی برخواسته از غرب مثل بوکس و ترکیبی نوظهور مثل کیک بوکسینگ ورزش رزمی عنوان گردیده است.

 

2 – فلسفه وجودی

می توان فلسفه وجودی هنر رزمی را به خوبی از این تعریف متوجه شد ” به سبکی که هنرمندانه توانست مبارزه و قدرت را با فلسفه و تواضع بیامیزد تا به هنرجو اسلوب درست زندگی کردن را بیاموزد ، هنر رزمی گفته می شود. ” در صورتی (غالباً) ورزش رزمی عاری از این منش پسندیده اجتماعی است.

 

احترام کودک کاراته کار

3 – اخلاق در مبارزه

در هنر رزمی هنرجو ابتدا تواضع داشتن را یاد می گیرد و سپس فنون رزمی را می آموزد و عمده این فنون تنها برای فلج کردن حرکتی (شوک لحظه ای) طرف مقابل و پایان دادن به مبارزه است ، اما در ورزش رزمی که قواعد مبارزه جوانمردانه محدود است هدف تنها آسیب رساندن به حریف یا همان ناک اوت است.

اوج تبلور این سه مشخصه را می توان در فرهنگ والا سامورایی ها یا راهبان شائولین در هنگام مبارزه دید که آنها برای قواعد رزم اهمیت زیادی قائل بودند و تخطی از آن را ننگ می دانستند اما در نقطه مقابل فرهنگ گلادیوتوری روم وجود دارد که از فنون رزمی تنها برای کشتن و لذت بردن دیگران استفاده می شد. امروزه نیز این رسم از رزم را می توان در مسابقات کشتی کج ، یو اف سی (UFC) ، ام ام ای (MMA) مشاهده کرد.

به عبارت دیگر فلسفه وجودی آن دو را می تواند علت این بی اخلاقی و یا اخلاق مداری عنوان کرد.

 

4 – فنون نمایشی

یک رزمی کار را می توان از جهت توانایی در اجرای کاتا یا همان حرکات نمایشی تشخیص داد که سبک تمرینی اش چیست. در سبک های نظیر گونگ فو ، تکواندو ، جوجیتسو ، کاراته ، جودو و … بر هنرجویان واجب است که فرم های نمایشی را فرا بگیرند و حتی مسابقات جهانی کاتا برگزار می کنند اما در سبک های نظیر بوکس ، کیک بوکس ، موی تای ، کشتی و … خبری از حرکات نمایشی نیست.

 

5 – سن رزمی کار

تمرین استاد 92 ساله جودو و شاگرد نوجوان
تمرین استاد 92 ساله جودو و شاگرد نوجوان

در غالب هنرهای رزمی سن و سال نقشی در رها کردن یا ادامه دادن مهارت های رزمی ندارد و شخص مسن می تواند به کار خود بپردازد بر خلاف ورزش رزمی که افراد شاغل در آن یک رنج سنی خاص را تشکیل می دهند و در نتیجه افول قدرت بدنی مساوی با کنار گذاشتن تمرین است.

بطور مثال قهرمان افسانه ای جودو یاسوهیرو یاماشیتا طی سالیان متمادی قهرمان بلامنازع جهان بود از او رکورد 203 پیروزی پی در پی ثبت شده و اکنون در کمال صحت به تمرین جودو می پردازد اما محمد علی کلی مرد پر آوازه جهان با آن همه عظمت اکنون تنها نامی بیش نیست ، او از چهل سالگی مبتلا به پارکینسون شده. بیماری که کِلی با آن دست و پنجه نرم می کند بی شک حاصل ضرباتی است که به سرش وارد شده. هر چند اگر او اکنون سلامت بدنی داشت نمی توانست بوکس کار کند.

 

نکته:

در این مطلب سعی شد تنها به بررسی تفاوت های کلی هنر رزمی با ورزش رزمی پرداخته شود و تعریضی بر شخصیت رزمی کارهای هر دو سبک نمی باشد.

One thought on “پنج تفاوت هنر رزمی با ورزش رزمی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

5 − 4 =